Een kind leren veters strikken op voetbalschoenen

Waarom voetbalschoenen lastiger zijn

Een kind dat zijn gymschoenen al kan strikken, loopt op voetbalschoenen alsnog vast. Dat komt niet door onhandigheid. Voetbalveters zijn dunner, langer en vaak van glad kunstvezel, zodat ze minder wrijving hebben en dus makkelijker losschieten. Bovendien staat er meer spanning op de schoen: hij moet strakker zitten dan een gewone sportschoen, want de voet mag niet in de schoen bewegen bij een sprint of draai.

Er is nog een verschil: bij veel modellen loopt de veterstrook schuin of zit hij deels onder een flapje. Je kind moet dan niet alleen knopen, maar ook weten waar de lussen naartoe. Reken erop dat dit een paar weken oefening kost, en doe het niet voor het eerst vijf minuten voor een wedstrijd.

Voorbereiding: veter en zithoogte

Twee dingen maken het verschil voordat je begint. Ten eerste: droge veters. Natte, met zand besmeurde veters glijden en zijn stijf, en dat maakt het voor kleine vingers vrijwel onmogelijk. Ten tweede: laat je kind zitten met de voet plat op de grond of op een krukje, met de knie ongeveer in een rechte hoek. Zit het te laag, dan moet het kind vooroverbuigen en heeft het geen kracht in de handen.

Zijn de veters veel te lang — bij kindermaten gebeurt dat vaak — koop dan een kortere set in de juiste lengte. Dat is een kleine ingreep die de helft van de problemen wegneemt, en veiliger dan de veter om de zool heen knopen.

Stappenplan in zes stappen

1. Trek de schoen goed aan. Laat je kind met de hiel stevig achterin tikken op de grond, zodat de voet naar achteren zit voordat er spanning op de veter komt.
2. Trek de veter van onder naar boven aan. Begin bij de tenen en pak per kruising de twee uiteinden vast. Onderaan losjes, richting de wreef steeds steviger.
3. Leg de eerste knoop. Kruis de uiteinden, haal er één onderdoor en trek recht aan — niet omhoog, maar naar de zijkanten, zodat de knoop op de wreef blijft liggen.
4. Maak twee lussen. Laat je kind van elk uiteinde een lus vormen ("twee oortjes"), kruis ze en haal de ene lus door het gat onder de andere. Voor veel kinderen werkt deze lus-voor-lus-methode beter dan de klassieke "haasje om de boom".
5. Knoop dubbel. Leg met de twee lussen nog één keer dezelfde knoop. Dit is de stap die het verschil maakt tussen wel en niet loszitten.
6. Werk de lussen weg. Stop ze onder de veterstrook, onder het flapje of onder de bovenste kruising. Zo blijft er niets losbungelen om op te trappen.

De veter goed verdelen over de wreef

Kinderen trekken vaak alleen bovenaan hard aan, waardoor de schoen bij de tenen ruim blijft en er een drukpunt op de wreef ontstaat. Leer ze de spanning in drieën te verdelen: bij de tenen net aangesloten, in het midden stevig, bovenaan het stevigst. Een goede test is op de plaats rennen en één keer scherp draaien: komt de hiel omhoog, dan mag het strakker. Staat er na het uittrekken een rode streep in de wreef, dan was het te strak.

Zo blijft de knoop een hele wedstrijd zitten

Drie kleine dingen helpen. Een dubbele knoop, altijd. Lussen ingestopt, zodat een tegenstander of je kind zelf er niet op stapt. En veters op de juiste lengte, zodat er geen halve meter overblijft die je nergens kwijt kunt. Sommige clubs staan een elastiekje of veterband over de wreef toe; vraag het na bij de trainer voordat je dat aanschaft. Wat je niet moet doen, is de veter rond de zool knopen: die schuurt langs het gras en de noppen en breekt binnen enkele wedstrijden.

Oefenen zonder frustratie

Oefen thuis, niet in de kleedkamer met tien andere kinderen erbij en een trainer die wil beginnen. Zet de schoen eerst op tafel zodat je kind van bovenaf kijkt en de beweegrichting snapt; ga daarna over naar de schoen aan de voet, waar de hoek moeilijker is. Doe de eerste weken zelf de laatste stap — de dubbele knoop — en laat je kind de rest doen. En houd er rekening mee dat kinderen tot ongeveer hun achtste de knoop na een wedstrijd niet altijd zelf loskrijgen met koude, natte handen. Dat is geen achteruitgang, dat is een natte veter.